Solo travel, ofwel in je eentje op reis: tips van een schijterd

Gisteren was ik bij m’n nicht om mijn haar te laten knippen, ze is kapster en ze is een topper in wat ze doet, want ik ben altijd blij als ik bij haar ben geweest. Ze vertelde me dat ze in februari naar Indonesië gaat, een vriendin bezoeken die daar tijdelijk is. ‘Of ik ooit in Indonesië was geweest?’ ‘Nou ja Indonesië.. alleen op Bali.’ ‘Thailand dan?’ ‘Nee, maar wel goede verhalen over gehoord.’ Ik merkte dat ze het wel spannend vond om naar Indonesië te gaan. ‘Ja’ zei ze tegen me, ‘ik ben ook niet echt het type om alleen te reizen.’ En mijn eerste reactie was: ‘Iedereen is een type om alleen te reizen!’ Ik dacht onmiddellijk aan mezelf vijf jaar geleden, dat had toen nooit gezegd: 28 en nog nooit ver of lang van huis geweest, maar al sinds het begin van m’n twintiger jaren een plan aan het maken voor de TransMongolië express, en zelfs bíjna gegaan in 2010, maar net niet. Altijd waren er zoveel andere dingen te doen, studeren, werken, en uiteraard wist ik zeker dat ik er ook helemaal niet het type voor was.. Het waren allemaal excuses omdat ik eigenlijk te schijterig was, ik had gewoon nog nooit zoveel lef verzameld om echt te gaan. En nu zag ik het ook bij haar, maar ze had in elk geval al besloten te gaan! (stap 1 🙂 )

Ik dacht, ik moet misschien gewoon even een post schrijven over alleen op reis gaan. Want solo travel is ook wel een beetje een dingetje bij veel mensen. Toen ik vorig jaar een week vrij nam en ik iedereen superenthousiast vertelde dat ik naar IJsland ging, was de eerste reactie elke keer: ‘Met wie ga je dan?’ Ik, er helemaal niet over nagedacht dat dat persé met iemand moest, zei elke keer: ‘Ehm.. met mezelf?’ De ander: ‘Jeetje! Ga je in je eentje naar IJsland? Zou ik echt niet durven/willen/kunnen’. IJsland was één van mijn mooiste reizen ooit. Hieraan voorafgaand was ik natuurlijk al een aantal keren door de doe-eens-gek-leven-op-de-kop-ervaring geweest van alleen op reis gaan. Voor iedereen die, net als ik al jaren had gedaan, twijfelt om alleen op reis te gaan: ik zal wat dingetjes / ervaringen, noem het tips als je wilt, op een rij zetten, zodat je misschien eindelijk de laatste stap durft te nemen voor je eerste soloreis!

1. Het eerste ding dat je moet doen is: besluiten om het te doen!

Zodra het besluit er is, zit het idee in je hoofd, je denkt er eens over, raakt aan het idee gewend, denkt er nog een keer over na en bedenkt dat het inderdaad een goed idee is. Want zeg nou zelf: je wilt toch een keer dat gevoel hebben van alleen iets doen, je wilt jezelf in ieder geval één keer in je leven uitdagen. Voor mij was het besluit er al jaren, eigenlijk al na de middelbare school, maar het duurde voor mij heel lang voordat ik aan het idee gewend was, maar ik wist gewoon dat ik het ooit in m’n leven eens zou doen. Toen ik op m’n 28e voor mijn studie zeven maanden naar Cambridge vertrok, voelde dat als de eerste overwinning, en het was uiteindelijk ook de stap naar mijn eerste echte soloreis. Ik ontmoette in Cambridge zoveel mensen die een grote stap hadden gezet om naar het buitenland te gaan, om te studeren, en ik hoorde zoveel verhalen over reizen. Pas daar werd mijn besluit echt omgezet in vastberadenheid: als iedereen het deed, kon ik het vast ook wel.

2. Bedenk waar je naar toe wilt.

Vaak is dit iets wat je eigenlijk ook al weet. Je hebt altijd al eens Yellowstone Park willen zien, of de Chinese muur in Beijing, of een safari in Afrika. Of je kan een vriend of vriendin opzoeken die al in een ver oord is en er daarna nog een weekje of twee achteraan plakken. Wat je droombestemming ook is, lees erover en maak plannen (en ook niet onbelangrijk, ga wat geld sparen). En bedenk dat je eerste soloreis ook niet direct een jaar naar Nieuw-Zeeland hoeft te zijn, je kan ook gewoon een weekje naar IJsland gaan, zoals ik in 2016 heb gedaan. Je kan het zo gek maken als je zelf wilt. Voor mij was allang duidelijk wat ik op mijn eerste soloreis ging doen, de TransMongolië express, ik droomde er al jaren van. Met de trein door Rusland, de open vlaktes van Mongolië, eindigend in Beijing.

 

3. Boek een ticket.

(Eigenlijk zou deze stap direct na nummer 1 moeten komen ;)) Dit klinkt zo logisch, een echte ‘duh..’, maar dit is de grootste stap, geloof me. Met zenuwen racend door je lichaam ga je naar de website van de luchtvaartmaatschappij en klik je op de vlucht die je wilt. Je denkt: ‘Is het echt een goed idee? Ik kan nu nog terug, ik doe het morgen wel’. NEE! Ik heb nog steeds buikpijn de hele tijd voordat ik bij de stap aankom waarbij ik op ‘bevestigen’ moet klikken. En dan is het gedaan! Je gaat echt! Opluchting, spanning, o nee!!!, o ja!!!. Nou dat 🙂 Zodra je het ticket hebt, is er geen weg terug (natuurlijk kan je annuleren, maar dat doe je toch niet).

4. Voorbereidingen (ook wel: voorpret)

Bereid je goed voor, ook weer niet te veel want dan neem je veel te veel mee, maar weet wel zo ongeveer wat je te wachten staat. Koop een Lonely Planet (of ander reisboekje), dit is iets waar ik altijd zo blij van word, beetje bladeren en lezen over je bestemming. Wat ik fijn vind is om mijn eerste nacht (of een aantal nachten) te boeken zodat ik weet waar ik naar toe moet als ik aangekomen ben, daarna is het vaak geen probleem. Installeer van tevoren wat handige apps, zoals Skype, Hostelworld, download offline kaarten in Maps, en dan kom je al een heel eind. Koop de dingetjes die je nodig hebt, je hebt heus geen hele farmacie aan pillen nodig, maar neem wel wat essentiële dingen mee. Vraag je visum aan als dat nodig is, ga een aantal vaccinaties halen, lees verhalen van anderen online, en vooral: droom over je reis..

5. Het begin van je reis.

Het is zover! Je neemt de trein naar Schiphol, of je laat je brengen, je geeft je tas aan een gelippenstifte dame die je verzekert dat het op de goede locatie aankomt (ja, ook na je overstap), je scant je paspoort, en je bent op weg! Op je bestemming aangekomen moet je overal naar zoeken: je tas, de trein, de bus, je hostel, en de eerste keer (of eigenlijk altijd) dat je dit doet voel je je ongemakkelijk en een beetje verloren. Iedereen lijkt je aan te kijken alsof je dom bent, maar gewoon blijven lachen 🙂 In Rusland, mijn allereerste solo bestemming, hadden alle mensen zo’n norse blik die je van Russen verwacht.. gewoon blijven lachen, je bent op reis!

6. Je eerste echte soloreis!

Met de bus, de trein, van plaats naar plaats, natuur, cultuur, verschillende mensen, je bent vrij om doen wat je wilt! Je reis is, en wordt, fantastisch, maar reken er ook op dat je heimwee gaat hebben, dat je je soms alleen voelt, en soms denkt: waarom wilde ik dit ook alweer? Toch ga je je ook onoverwinnelijk voelen als je uitkijkt over de stad die je altijd al wilde zien, of als je alleen in een restaurant het heerlijkste eten besteld. Je gaat zeker geen spijt krijgen. En als je je even alleen voelt: er is altijd Skype (lang leve de moderne techniek) en bovendien ontmoet je overal mensen, die vaak ook alleen reizen. Voor overnachtingen hou ik daarom zelf van hostels. Het is niet voor iedereen, dat weet ik. Sommigen vinden het vies of te lawaaierig, maar voor mij voelt het als een home away from home. Er zijn altijd wel mensen met je wie je even een praatje kunt maken, die dezelfde dingen willen doen, maar ik kan me ook even terugtrekken als ik daar behoefte aan heb. Op de helft van mijn reis door China ontmoette ik Georg en Greg, in een hostel, en samen met die twee gekke mannen heb ongeveer ik de andere helft van mijn reis doorgebracht, we hebben samen gefietst, bergen beklommen, en gegeten. Toen onze wegen zich tegen het einde scheiden, had ik het wel even moeilijk met weer ‘alleen’ zijn.

Dan een ding wat voor veel mensen logisch lijkt: doe tijdens het reizen niet iets waar je je niet prettig bij voelt. Ik voel me niet prettig om ‘s avonds/’s nachts alleen over straat te gaan. Thuis in Groningen is dat prima, maar in Kathmandu, of waar dan ook, is dat anders. Dus ik ga ‘s avonds gewoon niet alleen de deur uit. Ga ik ook niet raar over doen, ik voel me er niet prettig bij dus dat doe ik gewoon niet, ook als mensen dat gek vinden of zeggen: ‘er gebeurt toch niks?’ Tot nu toe heb ik in de hostels toch altijd mensen ontmoet met wie ik ‘s avonds even een biertje ben gaan drinken, dan hoef je sowieso niet alleen.

Nog een tip, voor als je het even kwijt was: geniet ervan! Neem de tijd om ergens te gaan zitten, de omgeving in je op te nemen, lekker te eten, mensjes te kijken.

 

7. Alweer naar huis.

Wat, nu al? Ik was er toch net? Ja, de laatste dagen kijk je uit om weer naar huis te gaan, maar deze dagen zijn ook weer veel te snel aangebroken. In het vliegtuig terug speel je je hele reis in gedachten nog eens af, nagenietend, en bedenk je stiekem al waar je volgende reis naar toe zal gaan. Echt waar! Toch is het ook altijd weer fijn om heerlijk in je eigen bed te liggen en je familie weer te zien (zelfs als je maar een weekje weggeweest bent 🙂 ).

 

 

Solo travel, alleen op reis, in je eentje op pad: iedereen is er een type voor, echt 🙂 Ik, als introvert type, hou van reizen in m’n eentje omdat het me vrijheid geeft, ik kan gaan en staan waar ik wil, ik kan mijn eigen route en tempo bepalen, ik kan met mensen praten als ik wil, maar het ook laten als ik wil. De extroverten onder ons houden van reizen, omdat er altijd andere mensen te ontmoeten zijn en verhalen te vertellen. Iedereen reist, omdat het je een nieuwe kijk op de wereld geeft, omdat je zoveel mooie mensen ontmoet, omdat het je een gevoel van onafhankelijkheid geeft, omdat er altijd meer dingen te ontdekken zijn, en omdat je niet je leven lang thuis wilt zitten. Probeer het eens, want ik denk dat als zelfs schijterds zoals ik dat kunnen, dan moet iedereen het wel kunnen.

 

 

By | 2017-10-23T19:15:14+00:00 October 23rd, 2017|0 Comments

Leave A Comment